Home
Menu Sluit Zoeken MijnDomijn
  • MijnDomijn:
  • Tickets
  • Poppodium
  • Bibliotheek
  • Educatie
  • Amateurkunst
Winkelwagen Contact
sluit menu
Lazzaro Felice | Laatste Kans Geweest
sluiten
Lazzaro Felice | Laatste Kans

Lazzaro Felice | Laatste Kans

Alice Rohrwacher

Alba Rohrwacher, Sergi Lopez, Nicoletta Braschi

Drama
Geweest

De datum voor deze voorstelling is verstreken. Bekijk het actuele aanbod in onze agenda.

125 minuten (zonder pauze)
Drama

Lazzaro Felice (gelukkig als Lazzaro) de derde speelfilm van de succesvolle Italiaanse regisseur Alice Rohrwacher, waarin op schijnbaar magische wijze fabel en sociaalrealisme worden verenigd.

Door: Heleen Heins

Lazzaro Felice valt in twee delen uiteen.

In het eerste deel zijn we getuige van het leven van landarbeiders op een afgelegen tabaksplantage ergens in de binnenlanden van Italië. Het gehucht heet Inviolata (onschendbaar). Er wonen een zestig mensen hooguit. Ze delen één peertje, waardoor er om beurten in een van de 5 huizen licht is. Ze hebben wel een man met een mooie stem, die zijn geliefde toezingt, een verhalenverteller, en muziek van een doedelzak. Als ze weg zouden willen gaan naar de stad, dan moeten ze de markiezin toestemming vragen. Zegt de rentmeester, die nooit voor het werk uitbetaalt maar alleen nieuwe schulden optelt. Daarmee verdwijnt de moed om te vertrekken acuut. Uitbuiting ten top.

Lazzaro de gelukkige is de ultieme pispaal, maar hij voelt dat zelf niet zo. Hij krijgt alle rot-karweitjes te doen, maar is behulpzaam en gehoorzaam. Hij weet van zichzelf dat hij een harde werker is, hij is dus niet simpel. Hij ziet de zon schijnen en hij blijft ons intrigeren.

Het verhaal ontrolt zich en Lazarro/Lazarus doet zijn naam eer aan. Hij valt, slaapt in en staat weer op als een wolf hem besnuffelt. De wolf doet Lazzaro geen kwaad. Kennelijk heeft hij de geur van een goed mens.

Intussen is er op magische wijze meer dan dertig jaar voorbij gegaan (deel twee van het verhaal) en zien we de gevolgen van het in de moderne tijd geworpen zijn. Voor de dorpelingen, die zich aanpassen en ook voor Lazzaro, die het allemaal met grote ogen aanziet en zijn onschuld behoudt.

Kan deze wereld onschuld aan? Is de vraag die de film aan ons voorlegt.

Alice Rohrwacher kreeg in Cannes een Palm voor haar ingenieuze en rijke scenario. Je ziet er sporen in terug van het neo-realisme van Scola, het aardse humanisme van Pasolini en het magische-realisme van Fellini. Het is een tweeluik met haar eerdere film over een gezin van bijenhouders die besluiten op het platteland te gaan leven, Le Meraviglie. Het verlangen om weer een band te hebben met de aarde waar wij van eten, tegenover de moderne tijd waarin wij niet meer bang zijn voor de wolf maar voor elkaar.

  • Een ode aan goedheid en onschuld in een wereld vol slechtheid.
    Trouw
  • De film is een een groot bewijs van Alice Rohrwachers visuele talent en vertelkracht.
    de Volkskrant
  • Spreekt van begin tot eind tot de verbeelding.
    VPRO Cinema
  • De pastorale hardheid van de Taviani-broers of zelfs het surrealisme van Fellini zijn nooit ver weg.
    NRC
  • Zuigt de kijker als een magneet van goede vibes naar het scherm.
    DeMorgen.be
aan het zoeken...